Art. l. NAZWA

Na terenie Prowincji Polskiej prawomocne są nazwy: Zakon Świeckich Dominikanów, Trzeci Zakon świętego Dominika, Świecki Zakon św. Dominika i zgodnie z wielowiekową tradycją - Zakon Świętego Dominika od Pokuty.
Oficjalna nazwa członków Świeckiego Zakonu jest dominikanie świeccy. Jednak może być zamiennie używana z tradycyjnymi nazwami: dominikanie od pokuty i tercjarze dominikańscy.

Art. 2. SYMBOL

Dominikanie świeccy posługują się symbolem OPs, który jest skrótem nazwy Ordo Praedicatorum saecularis. Ten symbol wyraża świecki charakter Trzeciego Zakonu i wskazane jest by (na forum kościelnym) stosowany był po nazwisku.

Art. 3. IMIĘ ZAKONNE

W czasie obłóczyn nowicjusze przyjmują imię zakonne, które jest znakiem nowego życia. Wskazane jest, by był to patron spośród świętych lub błogosławionych Zakonu św. Dominika. Zaleca się, by przy składaniu swego podpisu na drugim miejscu dawać imię zakonne.

Art. 4. OZNAKI

1. Dominikanie świeccy mają obowiązek noszenia poświęconego w czasie obłóczyn medalika dominikańskiego, który pełni rolę szkaplerza.
We fraterniach, w których istnieje zwyczaj noszenia szkaplerza z tkaniny, poświęca się go wraz z medalikiem. Zaleca się zachowanie tego zwyczaju.
2. Dochowując wierności tradycji Trzeciego Zakonu, dominikanie świeccy otrzymują w czasie obłóczyn czarny pasek skórzany mający przypominać o zachowaniu przyrzeczeń dotyczących czystości.
3. Wskazane jest noszenie na co dzień znaczka dominikańskiego, który jest wspólny dla wszystkich gałęzi Rodziny Dominikańskiej.
4. W czasie obchodów uroczystości kościelnych i zakonnych wskazane jest założenie prostej białej tuniki (sukni) z szerokim rękawem i czarnym paskiem, poświęconym w czasie obłóczyn.
5. Habit można założyć tylko w czasie spotkań własnych, zamkniętych uroczystości zakonnych i rekolekcji zamkniętych.
6. Każdemu ze świeckich dominikanów przysługuje prawo pochowania w habicie dominikańskim.
7. Każdy profes wieczysty otrzymuje legitymację, wydaną według wzoru zatwierdzonego przez radę prowincjalną Zakonu Świeckiego i podpisaną przez przełożonego prowincjalnego.

Art. 5. SPECYFIKA POWOŁANIA I POSŁUGI DOMINIKANÓW ŚWIECKICH

l. Dominikanie świeccy świadomi swojego udziału w posłannictwie kapłańskim Chrystusa na mocy chrztu św. i bierzmowania (LG 30), starają się o czynną realizację tego posłannictwa przez pogłębianie świadomego uczestnictwa w liturgii św. i przybliżanie innym znaczenia i piękna tejże liturgii.
2. Posłuszni Duchowi Świętemu uczestniczą w posłannictwie prorockim Chrystusa przez:
a) studium, głoszenie i obronę prawd wiary;
b) szeroko pojętą katechizację na różne sposoby.
3. Zgodnie ze swoim powołaniem realizują posłannictwo królewskie Chrystusa przez:
a) pragnienie świętości, spełniającej się w upodabnianiu do Króla, który pragnie rozszerzać swoje Królestwo za pośrednictwem świeckich (LG 36);
b) aktywną pomoc każdemu, kto jej od nich oczekuje, dostrzegając w biednym, chorym i upokorzonym samego Chrystusa.
4. Wierni swej przynależności do Zakonu Prawdy (Ordo Veritatis) starają się o zgłębianie doktryny katolickiej. Charakteryzuje ich umiłowanie Nauki Kościoła i wyczulenie na szerzące się błędy i herezje we współczesnym świecie (canes Domini).
5. Podstawą apostolstwa dominikanów świeckich jest modlitwa i kontemplacja. Podstawowa dewiza Zakonu Kaznodziejskiego Contemplata aliis tradere (dzielić się owocami kontemplacji) wyznacza kontemplacyjno-czynny charakter ich życia.

Art. 6. ŻYCIE DUCHOWE ŚWIECKICH DOMINIKANÓW

Dominikanie świeccy żyją w duchu rad ewangelicznych i realizują swoje powołanie w sposób następujący:
1. żyją w łasce uświęcającej; w miarę możliwości starają się o kierownika duchowego. Wskazane jest by kierownikiem duchowym był kapłan dominikanin;
2. w miarę możliwości codziennie uczestniczą we Mszy Św.
3. realizują jedność z Kościołem i Zakonem przez codzienne odmawianie Modlitwy Liturgicznej Dnia;
4. charakteryzują się miłością i nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny;
5. zgodnie z tradycją Zakonu, starają się w miarę swoich możliwości o codzienne odmawianie różańca św.
6. pamiętając o swojej przynależności do Zakonu, dominikanie świeccy starają się o poznawanie i zgłębianie nauki Magisterium Kościoła;
7. zgodnie z duchem Reguły i wierni starodawnym tradycjom swego Zakonu (Zakon św. Dominika od Pokuty), starają się uczestniczyć w dziele zbawienia przez podejmowanie czynów ekspiacyjnych za grzeszników;
8. pamiętając o swoim stanie świeckim, starają się żyć odpowiedzialnie dla uświęcenia świata przez uświęcenie siebie, własnej rodziny, swojej pracy i środowiska według posłania Chrystusowego i wskazówek Kościoła i Zakonu;
9. świadomi swej odpowiedzialności starają się o wprowadzenie i ugruntowanie katolickich zasad moralnych w świecie.

Art. 7. RADY EWANGELICZNE W ŻYCIU ŚWIECKICH DOMINIKANÓW

l. Posłuszeństwo.
a) Dominikanie świeccy przyrzekają żyć według Reguły Zakonu Świeckiego. Składają oni profesję na ręce przełożonego Fraterni w obecności asystenta. Przełożony i asystent zastępują nieobecnego Generała Zakonu Kaznodziejskiego (vice Magistri Ordinis Fratrum Praedicatorum - Reg 14). Złożona w ten sposób profesja zakłada posłuszeństwo generałowi według ustaw Zakonu Świeckiego. Tak zachowana jest jedność składającego profesję z Zakonem.
b) Dominikanie świeccy zobowiązani są do posłuszeństwa swoim przełożonym we wszystkim, co dotyczy Reguły i innych ustaw Zakonu Świeckiego.
c) Posłuszeństwo nie obowiązuje w sprawach sprzecznych z nakazami Boga, Kościoła lub praw Zakonu Świeckiego. Jeżeli jednak zachodzi wątpliwość co do słuszności poleceń przełożonego, dominikanie świeccy zobowiązani są do posłuszeństwa do momentu rozstrzygnięcia wątpliwości.
d) Ze względu na świecki charakter życia, posłuszeństwo przełożonym nie dotyczy spraw wychodzących poza zakres Reguły i innych ustaw Zakonu Świeckiego.
e) Posłuszeństwo praktykowane przez świeckich dominikanów jest świadectwem naśladowania Chrystusa i w ten sposób jest włączaniem się w jego posłannictwo uświęcania świata w danym miejscu, w konkretnych warunkach i czasie.
2. Ubóstwo.
a) Ubóstwo teologicznie praktykowane przez dominikanów świeckich nakłada na nich zobowiązanie życia całkowicie "jeszcze na świecie" (J 17,14), a zarazem w równej mierze "nie ze świata" (J 17,14). Ten ewangeliczny paradoks powinien być przeżywany bez uszczerbku dla żadnego z "dwu światów" i jest niejako pomostem pomiędzy ubóstwem praktykowanym w zamkniętych wspólnotach klasztornych a życiem ubogim na świecie.
b) Ubóstwo praktykowane przez dominikanów świeckich ma charakter duchowy i zakłada radykalne pójście za Chrystusem nie przez całkowitą rezygnację z dóbr materialnych, lecz przez używanie ich bez przywiązania, w pełni świadomości ich znikomej wartości.
c) Dominikanie świeccy, żyjący w rodzinach, zobowiązani są dbać o zapewnienie rodzinie godziwego bytu materialnego, umożliwiającego godziwe życie i rozwój duchowy.
d) Dominikanie świeccy żyjący samotnie, mogą, o ile uważają to za stosowne i pożyteczne dla swego rozwoju duchowego i dla dobra wspólnoty zakonnej, praktykować ubóstwo materialne, rezygnując ze swoich dóbr i przeznaczając je na wybrane przez siebie cele.
3. Czystość.
a) Dominikanie świeccy, żyjący w małżeństwie, realizują w swoim ciele świadectwo miłości oblubieńczej Chrystusa do Kościoła. Ich powołanie do życia w Zakonie Świeckim przyczynia się do uświęcenia małżeństwa i nadaje mu nową godność przez przyrzeczenia, złożone przed Bogiem ze względu na Niego samego.
b) Dominikanie świeccy, żyjący w stanie wdowieństwa, naśladują czyste życie Najświętszej Maryi Panny. Czerpią oni ze skarbu życia Świętej Rodziny i są świadectwem miłości rodzinnej.
c) Dominikanie świeccy, żyjący w separacji, przyjmują swój stan z pokorą i żyją tak, aby być świadectwem wierności Boga wobec swojego ludu. Są oni dla świata znakiem nierozerwalności małżeństwa.
d) Dominikanie świeccy, pozostający w stanie bezżennym, odsłaniają przed światem istotę i znaczenie dziewictwa i świadczą o jego wartości ze względu na Królestwo Niebieskie.
e) Niektórzy dominikanie świeccy za zgodą właściwego przełożonego składają dodatkowy ślub dochowania celibatu. Są oni świadectwem tajemnicy dziewiczej miłości oddanej Chrystusowi.

Art. 8. DUCH POKUTY W ZAKONIE ŚWIECKICH DOMINIKANÓW

1. Dominikanie świeccy, pamiętając że należą do Zakonu, przez całe wieki nazywanego Zakonem św. Dominika od Pokuty, świadomi są swego pierwotnego powołania i chętnie podejmują rozmaite czyny pokutne, ofiarując je Bogu na przebłaganie za grzechy swoje, swoich współbraci i współsióstr, członków innych gałęzi Zakonu Dominikańskiego i za grzechy świata.
2. Dominikanie świeccy starają się o wyrabianie w sobie ducha pokuty jako obrony społeczeństwa przed moralnym zepsuciem i upadkiem obyczajów.
3. Dominikanie świeccy realizują ducha pokuty przez:
a) wielkoduszne przyjmowanie trudów życia i ofiarowanie ich Bogu;
b) roztropne podejmowanie aktów umartwienia (posty, uczestnictwo w pieszych pielgrzymkach itp.);
c) uczestnictwo w nabożeństwach pokutnych;
d) rozważanie tajemnic zbawczych, a szczególnie Męki i Śmierci Chrystusa Pana i współdziałaniu w nich Matki Najświętszej;
e) modlitwy za grzeszników.

Art. 9. MODLITWA W ZAKONIE ŚWIECKICH DOMINIKANÓW

1. Zakon nakłada na swoich członków obowiązek modlitwy nawołując ich do podejmowania go z miłości, a nie pod grzechem (D.G. nr 2).
2. Dominikanie świeccy codziennie odmawiają Modlitwę Liturgiczną Dnia. W razie niemożności odmówienia wszystkich godzin liturgicznych, wskazane jest odmawianie przynajmniej jutrzni i nieszporów.
3. Jedność swoją z całym Zakonem realizują przez odmawianie - zgodnie ze starożytną tradycją Zakonu - antyfon: O spem miram (po jutrzni) i Salve Regina, O Lumen i Ave Florum (po nieszporach).
4. Starają się codziennie o odmówienie cząstki różańca św.
5. Ze słusznych racji Liturgiczną Modlitwę Dnia można zastąpić odmówieniem cząstki różańca św.
6. Gdy nie mają możliwości odmówienia ani godzin liturgicznych, ani różańca, mogą zadośćuczynić swoim obowiązkom przez odmówienie antyfony O spem miram z wierszem i oracją.
7. Dominikanie świeccy powinni poczuwać się do uczestnictwa we mszy św. w dniach, w których obchodzi się święta i uroczystości zakonne (por. Dodatek). Dotyczy to w szczególności święta patronalnego Fraterni.
8. Codziennie chwilę czasu powinni poświęcić modlitwie myślnej.
9. Dominikanie świeccy powinni modlić się za zmarłych:
a) ofiarować uczestnictwo w trzech Aniwersarzach Zakonu za zmarłych;
b) w obrany przez siebie dzień tygodnia różaniec codzienny ofiarować za zmarłych;
c) codziennie powinni odmówić OJCZE NASZ, ZDROWAŚ MARYJO i WIECZNY ODPOCZYNEK za zmarłych całego Zakonu;
d) w przypadku śmierci członka danej Fraterni, przełożony tejże Fraterni powinien zawiadomić inne Fraternie (według przyjętego zwyczaju - osobiście lub za pośrednictwem przełożonego prowincjalnego), aby każdy członek Zakonu Świeckiego mógł ofiarować uczestnictwo w jednej mszy św. i zmówić część różańca św. w intencji zmarłego; zaleca się powyższy obowiązek wykonać w terminie ośmiodniowym; w miarę możliwości powinno się uczestniczyć we mszy św. pogrzebowej.