1. (Świeccy w Kościele) Do uczniów Chrystusa, żyjących w świecie należą tak mężczyźni, jak i kobiety, którzy przez swój chrzest i bierzmowanie uczestniczą w prorockim, kapłańskim i królewskim posłannictwie naszego Pana Jezusa Chrystusa. Są oni powołani do świadczenia wśród ludzi o obecności Chrystusa, aby boska nauka o zbawieniu była znana i przyjęta przez wszystkich ludzi (por. Dzieje Apostolskie 13,26).
2. (Dominikanie świeccy) Niektórzy z nich, natchnieni przez Ducha Świętego do życia według ducha i charyzmatu św. Dominika, włączają się do Zakonu według swych własnych ustaw poprzez specjalne przyrzeczenia.
3. (Rodzina Dominikańska) Tworzą oni wspólnoty (fraternie) i stanowią z innymi gałęziami Zakonu jedną rodzinę (LCO 141).
4. (Specyficzny charakter świeckich dominikanów) Odznaczają się swoistą duchowością i angażowaniem się w służbę Bogu i bliźniemu w Kościele. Jako członkowie Zakonu Kaznodziejskiego uczestniczą w jego posłannictwie przez studium, modlitwę i głoszenie słowa Bożego, zgodnie z warunkami życia ludzi świeckich.
5. (Misja apostolska) Za przykładem św. Dominika, św. Katarzyny Sieneńskiej i tych naszych przodków, którzy swoim życiem uświetnili Zakon i Kościół, wzmocnieni braterską wspólnotą dają szczególne świadectwo swojej wiary, wsłuchują się w potrzeby ludzi swoich czasów i
oddają się w służbę prawdzie.
6. Są czujni wobec zasadniczych zadań współczesnego apostolatu w łonie Kościoła, specjalnie zaangażowani w okazywanie autentycznego miłosierdzia wobec wszystkich form cierpienia, wobec obrony wolności i szerzenia sprawiedliwości i pokoju.
7. Natchnieni charyzmatem Zakonu pamiętają, że działanie apostolskie wypływa z bogactwa kontemplacji.
II. ŻYCIE FRATERNI
8. W prawdziwej jedności braterskiej, zgodnie z duchem błogosławieństw, żyją dla bliźnich, co znajduje wyraz we wszystkich sytuacjach poprzez akty miłosierdzia i dzielenie się z członkami Fraterni, zwłaszcza z chorymi i ubogimi; przez ofiarowanie modlitw za zmarłych, tak aby wszyscy posiadali jedno serce i jedną duszę (por. Dzieje Apostolskie 4,32).
9. Z całego serca współpracując apostolsko z braćmi i siostrami Zakonu, członkowie Fraterni uczestniczą czynnie w życiu Kościoła, będąc zawsze gotowymi do współpracy z innymi grupami apostolskimi.
10. Aby osiągnąć postęp w wypełnianiu swojego powołania, nierozdzielnie kontemplacyjnego i apostolskiego, świeccy Zakonu św. Dominika winni korzystać z następujących środków: a) słuchania słowa Bożego i czytania Pisma świętego, zwłaszcza Nowego Testamentu; b) w miarę możliwości codziennego uczestnictwa w sprawowaniu Ofiary eucharystycznej; c) częstego przystępowania do sakramentu pojednania; d) modlitwy liturgicznej
w łączności z całą Rodziną Dominikańską oraz modlitwy prywatnej: rozmyślania, różańca św.; e) nawracania serca zarówno w duchu, jak i w praktyce pokuty ewangelicznej; f) gorliwego studium prawdy objawionej i stałego rozważania problemów współczesności w świetle wiary; g) nabożeństwa do Najświętszej Maryji Panny według tradycji Zakonu, jak również do naszego Ojca św. Dominika i św. Katarzyny Sieneńskiej; h) okresowych rekolekcji duchowych.
11. (Formacja) Celem formacji dominikańskiej jest ukształtowanie ludzi prawdziwie dojrzałych w wierze, zdolnych do odbierania, przeżywania ze czcią słowa Bożego i głoszenia go. Każda prowincja ustanowi w tym celu program: a) formacji podstawowej dla nowych członków; b) formacji ciągłej (permanentnej) dla wszystkich, także dla członków przyjętych prywatnie.
12. Każdy dominikanin winien być zdolny do głoszenia słowa Bożego. W tej posłudze kaznodziejskiej dokonuje się misja prorocka, wynikająca z sakramentu chrztu, wzmocniona
sakramentem bierzmowania. W dzisiejszym świecie głoszenie słowa Bożego winno zmierzać szczególnie do obrony godności życia człowieka i rodziny. Powołanie dominikańskie zawiera także troskę o jedność chrześcijan i dialog z niechrześcijanami i niewierzącymi.
13. Szczególnymi źródłami formacji dominikańskiej są: a) słowo Boże i rozważania teologiczne; b) modlitwa liturgiczna; c) historia i tradycja Zakonu; d) aktualne dokumenty Kościoła i Zakonu; e) rozpoznawanie znaków czasu.
14. (Profesja, czyli przyrzeczenie) Aby zostać włączonym do Zakonu, członkowie powinni składać profesję (przyrzeczenie), by w ten sposób formalnie przyrzec życie według ducha św. Dominika i przepisów Reguły. Profesja (przyrzeczenie) może być czasowa lub wieczysta. Składa się według niżej podanej lub podobnej w swej treści formuły: "Na cześć Boga Wszechmogącego Ojca, Syna i Ducha Świętego, Najświętszej Maryji Panny i św. Dominika, ja N.N., wobec ciebie bracie przełożony N.N.
(siostro przełożona) fraterni i ciebie ojcze asystencie N.N., w zastępstwie Generała Zakonu Braci Kaznodziejów, przyrzekam, że będę żył(a) według Reguły Świeckich Dominikanów przez 3 lata (przez całe życie)".
III. USTRÓJ I ZARZĄD FRATERNI
15. Fraternia jest właściwym środowiskiem do pielęgnowania i rozwijania w każdym członku jego powołania. Rytm spotkań jest różny w różnych fraterniach. Udział każdego członka w spotkaniach świadczy o jego wierności.
16. Dopuszczanie nowych członków dokonuje się według wskazań ustalonych przez Dyrektorium, które określa wiek i warunki dopuszczenia kandydatów. O przyjęciu decyduje głosowanie rady fraterni. Obrzędu przyjęcia dokonuje przełożony fraterni, razem z asystentem, według rytu określonego w Dyrektorium.
17. Po okresie próby, określonym przez Dyrektorium i po głosowaniu rady fraterni, przełożony, razem z asystentem, przyjmuje profesje czasowe lub wieczyste.
18. (Jurysdykcja Zakonu i autonomia fraterni) Fraternie podlegają jurysdykcji Zakonu, cieszą się jednak autonomią przysługującą świeckim i rządzą się samodzielnie.
19. (W całym Zakonie) a) Generał Zakonu, jako następca św. Dominika i zwierzchnik całej Rodziny Dominikańskiej, stoi na czele wszystkich fraterni na świecie. Jest odpowiedzialny za zachowanie ducha Zakonu we fraterniach. Wydaje konkretne przepisy, stosowne do czasu i miejsca. Stara się także o dobro duchowe i gorliwość apostolską członków. b) Promotor Generalny jest zastępcą Generała wobec wszystkich fraterni. Przedstawia Generałowi Zakonu oraz Kapitule Generalnej propozycje, przedstawiane mu przez fraternie.
20. (W prowincjach) a) Prowincjał jest zwierzchnikiem fraterni w granicach swojej prowincji. Nowe fraternie zakłada za zgodą miejscowego ordynariusza. b) Promotor prowincjalny (brat lub siostra) reprezentuje Prowincjała i jest pełnoprawnym członkiem rady prowincjalnej świeckich. Ustanawia
go kapituła prowincjalna lub prowincjał ze swoją radą po zasięgnięciu zdania rady prowincjalnej Zakonu Świeckiego. c) W ramach prowincji ma być ustanowiona rada prowincjalna świeckich. Jej członkowie wybierani są przez fraternie. Rada działa według norm określonych przez Dyrektorium. Rada wybiera przełożonego prowincjalnego.
21. (We fraterniach) a) Przełożony wraz z radą kieruje swoją fraternią. Ponoszą oni pełną odpowiedzialność za kierownictwo i administrację fraterni. b) Radę fraterni wybiera się według zwyczaju i na czas określony przez dyrektorium partykularne. Przełożonego wybiera rada spośród swoich członków. c) Asystent zakonny (brat lub siostra) wspomaga członków w sprawach doktryny i w życiu duchowym. Jest on mianowany przez prowincjała po zasięgnięciu zdania promotora prowincjalnego i miejscowej rady świeckich dominikanów.
22. (Rada narodowa i międzynarodowa) a) W wypadku istnienia kilku prowincji na terenie jednego narodu, można powołać radę narodową według norm określonych przez dyrektorium partykularne. b) Podobnie można powołać Radę Międzynarodową, jeżeli uważane jest to za pożyteczne, po zasięgnięciu opinii Fraterni całego Zakonu.
23. Rady fraterni mogą wysyłać postulaty i prośby do kapituły prowincjalnej Zakonu Kaznodziejskiego. Natomiast rady prowincjalne i narodowe - do kapituły generalnej. Na te kapituły niech będą chętnie zapraszani niektórzy przełożeni fraterni dla omawiania spraw dotyczących świeckich dominikanów.
24. (Ustawy rządzące fraterniami) Na ustawy własne fraterni świeckich dominikanów składają się: a) Reguła Fraterni świeckich św. Dominika (konstytucja podstawowa świeckich dominikanów, zasady życia i zarządzania fraterni); b) Deklaracje ogólne generała Zakonu i kapituł generalnych; c) Dyrektoria partykularne.