ŚW. KATARZYNY RICCI, DZIEWICY

Wspomnienie obowiązkowe

      Urodziła się w 1522 roku w rodzinie szlacheckiej. Otrzymała imię Aleksandra. Osierocona w dzieciństwie przez matkę, płonęła wielką miłością do Chrystusa Ukrzyżowanego. W wieku dwunastu lat wstąpiła do klasztoru sióstr dominikanek pod wezwaniem św. Wincentego w Prato, przyjmując imię Katarzyny. Ogarnięta ogniem Ducha Świętego, niestrudzenie poszukując chwały Bożej, przeprowadziła reformę życia zakonnego w duchu Hieronima Savonaroli, którego otaczała wielkim poważaniem. Gorąco rozważając w sercu mękę Chrystusa, zasłużyła na to, aby poprzez mistyczne zjednoczenie doznawać jej także w swoim ciele. W celu rozszerzenia nabożeństwa do Męki Pańskiej, ułożyła medytację złożoną z fragmentów Pisma Świętego. Wybierana dwa razy na przeoryszę, rządziła wspólnotą roztropnie i łagodnie.
      Obdarzona darami Niebieskiego Oblubieńca i wsparta boską miłością, pozostawiła wartościowe pisma z dziedziny życia wewnętrznego, szczególnie listy, które pisała do znanych wówczas i świętych mężczyzn i kobiet: św. Filipa Nareusza, św. Karola Boromeusza, św. Marii Magdaleny de' Pazzi. Zmarła w Prato 2 lutego 1590 roku. Do grona błogosławionych dołączył ją 23 listopada 1732 roku papież Klemens XII, a papież Benedykt XIV ogłosił ją świętą 29 czerwca 1746 roku.

Teksty wspólne o dziewicach, albo o zakonnikach, z wyjątkiem:

GODZINA CZYTAŃ

HYMN 1 Szczęśliwa jesteś, dziewico, Ponieważ tobie Duch Święty Odebrał serce cielesne, A sercem z nieba obdarzył. 2 Ciebie, szczęśliwa dziewico, Poślubił sobie Król dziewic I pośród niebian radości Przyjął do swojej komnaty. 3 Król męczenników dał tobie Krzyż i koronę cierniową I na swym ciele dziewiczym Nosiłaś Jego stygmaty. 4 Odtąd już jesteś złączona Po czasu kres z Królem chwały; Pomóż, abyśmy na zawsze Ochoczo lgnęli do Boga. 5 O Jezu, Synu Maryi, I miłośniku dziewictwa, Niech Ciebie duchy przeczyste Wielbią na wieki bez końca. Amen.
II CZYTANIE Z listu świętej Katarzyny Ricci, napisanego w Niedzielę Palmową 1554 roku (Ad Bonaccorsum Bonaccorsi Florentinum: Epistolario, ed. G. Di Agresti, vol. I, Firenze 1973, pp. 331-336) Zdobyliśmy czerwoną i szkarłatną nagrodę, którą jest Jezus Chrystus na krzyżu Najbardziej trzeba się starać o współzawodnictwo w dobru, jednak nie poprzez zazdrość, tak jakby ktoś chciał odciągać bliźniego od dobra, aby ten go nie prześcignął. Należy mocno biec w świętym współzawodnictwie i z pragnieniem niebiańskiego źródła. Nie przeszkadzając biec bliźniemu, starajmy się jednak wejść pierwsi. O, jeśli dzisiaj w sercach chrześcijan istniałoby takie współzawodnictwo, jakże wielu osiągnęłoby upragnioną nagrodę, o którą obecnie tak niewielu się ubiega. Czyńmy więc tak, najdroższy mój synu, abyśmy szybko biegli i odnieśli zwycięstwo. Nie będziesz uważany w tej walce za lekkomyślnego, podobnie jak nie został uznany za nierozważnego ów nieszczęśliwy czy raczej szczęśliwy łotr, ukrzyżowany razem z Jezusem. Czy nie wydaje ci się, że walczył on lepiej, niż wielka rzesza świętych ojców, którzy już od wieków oczekiwali odkupienia? Ten bowiem w ułamku czasu tak szybko pobiegł, że wyprzedził wszystkich i jako pierwszy zasłużył na nagrodę, której jednak nie odebrał nikomu spośród wezwanych do niej. Teraz zaś, mój synu, żyjemy w dniach, w których powinniśmy biec i trwać bardziej niż dotąd przywykliśmy. Rozważając bowiem ukazywaną nam w tych dniach głębię tajemnicy odkupienia, o ileż bardziej powinniśmy trwać i nie ustawać! Widzimy przede wszystkim miłosierdzie, które zwyciężyło sprawiedliwość, a pośrednicząc u Ojca przedwiecznego, skłoniło Go, aby posłał swojego Jednorodzonego Syna i by On przyjął ludzkie ciało dla zbawienia naszych niewdzięcznych dusz. To miłosierdzie sprowadziło Boga z wysokości na ziemię, zamknęło w łonie Dziewicy tego, którego niebo ogarnąć nie może. On z wszechmocnego Boga stał się niemowlęciem, razem ze wszystkimi ułomnościami innych dzieci, z nieśmiertelnego i nie podlegającego cierpieniom stał się śmiertelnym i cierpiącym, z boskiego stał się ludzkim, z najmądrzejszego - jakby nierozumnym w oczach ludzkich, z Pana, któremu służą aniołowie - sługą ludzi. Jakiż umysł nie wpadnie w podziw, kiedy rozważa te sprawy, wiedząc, że to wszystko stało się w tym celu, aby ludzka natura spłaciła dług wobec Boskiej Istoty? A ponieważ nasza natura nie była w stanie sama spłacić tego długu ani otworzyć bramy nieba, zamkniętej przez nieposłuszeństwo, oto przybył Zbawiciel, bogaty w tak wielki skarb, przygotowany i przysposobiony do uwolnienia nas od długu oraz ustanowienia nas z powrotem dziedzicami niebieskiej ojczyzny. Sama myśl o tym powinna powstrzymać nas od wszelkich naszych działań; mam na myśli działania ziemskie i próżne. Jest rzeczą konieczną, abyśmy podjęli ten bieg, pobudzeni przykładem oceanu miłości Syna Bożego ku znikomemu stworzeniu. On sam, wraz z naszą naturą, ruszył w swój tak szybki bieg, by wyjść naprzeciw tak wielkiemu cierpieniu. Synu, powinniśmy podjąć ten sam bieg i gwałtownie rzucić się w to wielkie morze, w którym obmyjemy się i oczyścimy, ponieważ dla nas zostało stworzone. Naznaczymy nasze czoła tą boską krwią, abyśmy z takim znakiem stanęli przed wiecznym Ojcem i powiedzieli Mu, że Jego jedyny Syn spłacił za nas długi, że walczyliśmy i zdobyliśmy czerwoną i szkarłatną nagrodę, którą jest Jezus na krzyżu, zbroczony krwią i wyczerpany z miłości.
RESPONSORIUM	Mt 11, 28-30
W. Weźcie moje jarzmo na siebie, mówi Pan, † i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem. * Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie. K. Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. W. Albowiem. Albo, szczególnie, gdy się śpiewa, Responsorium długie: O sponsa Christi Albo: Z listu nieznanego autora, współczesnego świętej Katarzynie Ricci (S. Caterina de' Ricci, ed. G. Di Agresti, vol. I, Firenze 1963 [1967], pp. 17-75) Katarzyna, prawdziwa oblubienica Chrystusa Mówię o Katarzynie, urodzonej we Florencji, zakonnicy z klasztoru św. Wincentego z Prato, Zakonu Kaznodziejskiego, prawdziwej oblubienicy Chrystusa wśród nas, o której chciałeś dowiedzieć się ode mnie czegoś pewnego i prawdziwego. Ta błogosławiona dziewica jest przyczyną największej radości i wielkiego wesela w Panu dla wszystkich dobrych i mających prawe serce, którzy ją znają. W niej bowiem, ze względu na swój nieskończony majestat i łaskawość, nasz Bóg raczył okazać się wiecznie wierny, wszechmocny i najhojniejszy. Nie widzimy bowiem żadnej przyczyny, z powodu której Bóg zechciał złożyć tak wielkie skarby w tym właśnie stworzeniu, a nie w tamtym lub innym. Przywołujemy sobie na pamięć to, co zostało napisane: Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. We wrześniu 1540 roku przyszła wiadomość, że dziewica Katarzyna cierpi w swoim ciele mękę Syna Bożego. Porywana była w ekstazę od czwartkowego wieczoru i przez całą noc, aż do ostatniej prawie godziny piątku, więcej lub mniej, wedle woli i upodobania Boskiego Oblubieńca. Także i teraz porywana jest w tą ekstazę każdego tygodnia, co sama nam z posłuszeństwa ujawniła. Widzi Jezusa żegnającego się z Matką, idzie za Jezusem do Betanii, a także do Wieczernika przygotowanego do Ostatniej Wieczerzy. Tam widzi Jezusa umywającego nogi uczniom i ustanawiającego Eucharystię; jest przy Nim, gdy On modli się w Getsemani. Widzi zdradę Judasza i pojmanego Jezusa. Dostrzega najwyższych kapłanów i przywódców ludu, kiedy zadają pytania oraz ogląda Pana obrzucanego zniewagami. Jest obecna przy Jego biczowaniu, koronowaniu cierniami, na drodze krzyżowej i podczas ukrzyżowania. Widzi Jezusa zawieszonego na drzewie i walczącego przez trzy godziny ze śmiercią, a wreszcie zdjętego z krzyża. Wszystko to widzi, i nie tylko widzi, lecz razem z naszym Panem współcierpi. To, co On przecierpiał w jeden tylko piątek, ona w cudowny sposób cierpi w każdy czwartek i piątek. Katarzyna w żaden sposób nie chce cierpieć tych najokrutniejszych mąk w swojej woli zmysłowej. Pewnego dnia słyszano, jak w będąc w ekstazie, prosiła Jezusa, aby ujął jej trochę ze swojego krzyża, lecz natychmiast w swojej rozumnej woli dźwignęła się i złożyła Bogu największe dzięki z powodu nieskończonej miłości, jaką okazuje wobec niej, tak niegodnej. Mówi zaś, że w żaden sposób nie zdoła wypowiedzieć tego wszystkiego, co nasz Pan za nas wycierpiał. Od 14 kwietnia 1541 roku, w oktawie Wielkanocy, pozostawały w jej ciele wyciśnięte rany naszego Pana. Często mówi, że, doświadcza tak wielkiego bólu w boku, iż wydaje się jej, że umiera, choć wie, iż nie umrze wskutek tych ran. Zawsze dokładnie i wyraźnie widzi przebite rany rąk i nóg. Ci zaś, którzy ją widzieli, zmuszeni są mówić: Wygląda, jakby dopiero co została zdjęta z krzyża.
RESPONSORIUM	Por.: Gal 6, 14; 2 Kor 1, 5
W. Nie daj Boże, bym się miała chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, * dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata. K. Jak bowiem obfitują w nas cierpienia Chrystusa, tak też wielkiej doznajemy przez Chrystusa pociechy. W. Dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata. Modlitwa jak w Jutrzni

JUTRZNIA

HYMN 1 Już ciemność nocy ustaje I nowy dzień się przybliża; W nim Katarzyny zasługi I liczne cuda sławimy. 2 Witaj nam ty, która z krzyża I męki czerpiesz naukę; Ofiaro Bożej miłości, Lilio czystości dziewiczej. 3 Pomóż nam zdążać za tobą Królewską drogą miłości, I nasze serca rozpalaj Serca Twojego płomieniem. 4 Wyrzeźbij w naszych umysłach I w sercach naszych umocnij Stygmaty męki Chrystusa, Które na sobie nosiłaś. 5 O Jezu, synu Maryi, I miłośniku dziewictwa; Niech Ciebie duchy przeczyste Wielbią na wieki bez końca. Amen. PSALMODIA Podane niżej antyfony własne można używać razem z psalmami z bieżącego dnia tygodnia. 1 ant. Teraz już nie ja żyję, * lecz żyje we mnie Chrystus: / przecież ja na ciele swoim noszę blizny, / znamię przynależności do Jezusa Chrystusa. 2 ant. Dusza moja raduje się w moim Bogu, * gdyż odział mnie w szaty zbawienia i okrył płaszczem sprawiedliwości, / jak oblubienicę zdobną w swe klejnoty. 3 ant. Przyoblecz się pięknem wiecznej chwały: * Bóg bowiem ukaże w tobie swoją światłość.
CZYTANIE	2 Kor 4, 8a. 10-11a
Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele. Ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa. RESPONSORIUM KRÓTKIE K.   Szukam Ciebie, Panie, * Mówi serce moje. W.  Szukam. K.  Będę szukać Twego oblicza. W.  Mówi. K.   Chwała Ojcu. W. Szukam.
PIEŚŃ ZACHARIASZA	Łk 1, 68-79
Ant. Powstań, śpiesz się i przybądź, dziewico Katarzyno, * która wybieliłaś swoją szatę we krwi Baranka; / byłaś wierna aż do śmierci, / więc przyjmij od Pana nagrodę życia. Albo, szczególnie, gdy się śpiewa: Ja się rozraduję w Panu, * i będę się weselić w Bogu, moim Jezusie. Prośby z Tekstów wspólnych o dziewicach.
Modlitwa Boże, z Twojej woli święta dziewica, Katarzyna, zasłynęła z kontemplacji Męki Twojego Syna, † daj nam za jej przyczyną tak rozważać tajemnicę Krzyża, * abyśmy zasłużyli na jego owoce. Przez naszego Pana.

NIESZPORY

HYMN 1 Śpiewajmy dziś uroczyście Na chwałę sławnej dziewicy. Ją Oblubieniec - Baranek Na wieczne gody zaprasza. 2 Etruria jest jej kolebką, Jak Katarzyny ze Sieny; Tam wzbogacona łaskami W pełni się Bogu oddała. 3 Anioł ją uczy modlitwy, Która dosięga niebiosów, I w swoim ciele dziewczęcym Dopełnia męki Chrystusa. 4 Pan dał jej z ciernia koronę, Pierścień i rany, i serce, A wyciągnąwszy swe ręce Z krzyża, w ramionach utulił. 5 Szczęśliwaś, bo już w tym życiu Poznałaś słodki smak nieba. Racz swego ucha nakłonić Na prośby twoich czcicieli. 6 O Jezu, Synu Maryi, I miłośniku dziewictwa; Niech Ciebie duchy przeczyste Wielbią na wieki bez końca. Amen.
CZYTANIE	Ap 19, 6-9
Usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu i jakby głos mnogich wód, i jakby głos potężnych gromów, które mówiły: Alleluja, bo zakrólował Pan Bóg nasz, Wszechmogący. Weselmy się i radujmy, i dajmy Mu chwałę, bo nadeszły Gody Baranka, a Jego Małżonka się przystroiła, i dano jej oblec bisior lśniący i czysty - bisior bowiem oznacza czyny sprawiedliwe świętych. I mówi mi: Napisz: Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Baranka! RESPONSORIUM KRÓTKIE K.   Serce moje i ciało * Radośnie wołają do Boga żywego. W. Serce. K.   Dusza moja stęskniona pragnie przedsionków Pańskich. W.  Radośnie. K.   Chwała Ojcu. W.  Serce.
PIEŚŃ MARYI	Łk 1, 46-55
Ant. Mądra dziewica, Katarzyna, współuczestniczka cierpień Chrystusa, * ozdobiła swoją lampę. / A kiedy przyszedł Pan, / razem z Nim weszła na gody. Albo: Największy z was niech będzie waszym sługą, * bo kto się wywyższa, będzie poniżony, mówi Pan. Prośby z Tekstów wspólnych o dziewicach.
Modlitwa jak w Jutrzni