BŁ. JANA Z FIESOLE (FRA ANGELICO), KAPŁANA

Wspomnienie dowolne

      Guido lub Guidolino urodził się pod koniec XIV wieku w Vicchio, w Toskanii. W młodym wieku uczył się malarstwa we Florencji. Kiedy odczuł powołanie do życia zakonnego, wstąpił do zreformowanego konwentu dominikanów w Fiesole, który niedawno wybudował bł. Jan Dominici. Około 1420 roku otrzymał od niego habit oraz to samo imię.
      Po otrzymaniu święceń kapłańskich był dwa razy wikariuszem tego konwentu, a następnie jego przeorem. Wiernie wypełniał swoje obowiązki zakonne, a w swoich dziełach malarskich przekazywał braciom i wiernym Boże tajemnice, które kontemplował na modlitwie i w czasie studium świętej prawdy. W Fiesole ozdobił wiele ołtarzy swoimi obrazami (ok. 1425-1438), a we Florencji, na prośbę św. Antonina, przeora tamtejszego konwentu św. Marka, swoimi freskami przyozdobił krużganek, kapitularz, cele i korytarze.
      Wezwany do Rzymu przez papieża Eugeniusza IV, wymalował dwie kaplice w kościele św. Piotra i w Pałacu Watykańskim. Na polecenie papieża Mikołaja V przyozdobił jego prywatną kaplicę i prywatny apartament (1445-1449). Pracował także w Kortonie, w konwencie św. Dominika (1438 r.) i w katedrze w Orvieto (1447 r.).
      Odmówił objęcia arcybiskupstwa we Florencji, które zaproponował mu papież Eugeniusz IV, przekonując go, aby powierzył je św. Antoninowi. Zmarł w Rzymie 18 lutego 1455 roku, w konwencie Santa Maria sopra Minerva, gdzie do dzisiaj nad posadzką bazyliki znajduje się jego grób z marmurową podobizną.
      Był człowiekiem prostym i uczciwym, ubogim i pokornym. Także jego malarstwo jest pełne kontemplacji Bożego piękna, a zarazem proste. Ze względu na to, że umiał połączyć cnotliwe życie ze sztuką, otrzymał przydomek Beato Angelico. Szeroko rozeszła się sława jego świętości i talentu.
      3 października 1982 roku papież Jan Paweł II pozwolił całemu Zakonowi Kaznodziejskiemu na obchód liturgiczny ku jego czci. Ogłosił go także patronem artystów.

Teksty wspólne o pasterzach, albo o zakonnikach.

GODZINA CZYTAŃ

II CZYTANIE Z Listu apostolskiego papieża Jana Pawła II (AAS 75 (1983) s. 796-799) Zgoda pomiędzy sztuką a życiem Ten, kto zajmuje się sprawami Chrystusa, powinien być zawsze z Chrystusem zjednoczony. Te słowa zwykł wypowiadać brat Jan z Fiesole, którego nazywano Fra Angelico, tak ze względu na niewinność jego życia, jak też za jakieś niebiańskie piękno malowanych przezeń obrazów, zwłaszcza Matki Najświętszej. Odczuwając pragnienie życia zakonnego, w młodzieńczym wieku prosił o przyjęcie do Zakonu Braci Kaznodziejów ostrzejszej reguły w Fiesole, gdzie znajdował się ich klasztor pod wezwaniem św. Dominika. Szeroko zaczyna się rozchodzić jego malarska sława, dzięki doskonale wykonanym pracom, jakie zlecali mu bracia i przełożeni. Stąd też i zamówień coraz więcej przybywało. Papież Eugeniusz IV sprowadził go do Rzymu. Kiedy brat Jan zajęty był malowaniem kościoła św. Piotra i w pałacu watykańskim, Eugeniusz IV miał doskonałą okazję podziwiania nie tylko wspaniałej sztuki doskonałego mistrza, ale przede wszystkim pobożnego zakonnika, wiernego regule, pokornego i zapominającego o sobie. Również Mikołaj V miał jak najlepszą opinię o bracie Janie. Otaczał czcią i szacunkiem tak wielkiego męża dla niewinności jego życia i wspaniałych obyczajów. Doszło więc do tego, że zlecił mu, by pokrył freskami jego prywatne mieszkanie. W niczym nie zdradził swojego stylu, który można by określić modlitwą w barwach. W Rzymie, w klasztorze Matki Bożej u Minerwy kończy życie, wsławione wspaniałą sztuką, a jeszcze bardziej wartościami zakonnymi i ludzkimi. W opinii współczesnych uchodził za człowieka bardzo skromnego i zakonnego, jaśniał wieloma cnotami, pokorny artysta, doświadczony zakonnik, mąż sławny świętością. Vasari, który we Florencji zebrał wiele danych świadczących o jego pięknym życiu, dał wyraz przekonaniu, że ten urok i niebiańskie tchnienie, emanujące z jego obrazów, i to wszystkich, są owocem zlania się w doskonałą jedność świętości życia i twórczej mocy. I to niewątpliwie stało się przyczyną, dla której otrzymał przydomek Angelico, artysta wyjątkowy w swej sztuce i z nikim nieporównywalny. Jest więc rzeczą oczywistą, że brat Jan dzięki wyjątkowym darom swojej natury ma ogromne zasługi w dziedzinie życia duchowego i w duszpasterstwie. Również i obecnie bardzo pomaga ludowi Bożemu, by znalazł drogę do Boga. Takie właśnie zadanie, według Soboru Watykańskiego II, ma sztuka kościelna, o czym czytamy w Konstytucji o Świętej Liturgii: Do najszlachetniejszych dzieł ducha ludzkiego słusznie zalicza się sztuki piękne, zwłaszcza sztukę religijną i jej szczyt, mianowicie sztukę sakralną. Z natury swej dążą one do wyrażenia w jakiś sposób w dziełach ludzkich nieskończonego piękna Boga. Są one tym bardziej poświęcone Bogu i pomnażaniu Jego czci i chwały, im wyłączniej zmierzają tylko do tego, aby swoimi dziełami dusze ludzkie pobożnie zwracać ku Bogu (122). W stosunku do nas czyni to właśnie brat Jan, mąż głębokiego życia duchowego i wielki artysta. Sądzimy więc, że nadszedł czas, by ukazać go w jasnym świetle w Kościele, do którego i dzisiaj nie przestał przemawiać swoją niebiańską sztuką.
RESPONSORIUM	Por. Syr 4, 11-12a. 14a
W. Mądrość wywyższa swych synów i ma pieczę o tych, którzy jej szukają, i kroczy przed nimi drogą sprawiedliwości. * Kto ją miłuje, miłuje życie. K. Ci, którzy jej służą, oddadzą cześć Świętemu. W. Kto ją miłuje.

JUTRZNIA

PIEŚŃ ZACHARIASZA	Łk 1, 68-79
Ant. Bóg jest duchem; * trzeba więc, by Jego czciciele / oddawali Mu cześć w Duchu i w prawdzie.
Modlitwa Boże, Ty w swojej opatrzności natchnąłeś błogosławionego Jana Angelika, aby nam ukazał niebiański pokój i słodycz, † udziel nam za jego wstawiennictwem łaski, * abyśmy naszym życiem dawali przykład cnót chrześcijańskich i jaśnieli dla naszych braci takim samym pokojem i słodyczą. Przez naszego Pana.

NIESZPORY

PIEŚŃ MARYI	Łk 1, 46-55
Ant. Panie, moje serce się nie pyszni * i nie patrzą wyniośle moje oczy. / Lecz uciszyłem i uspokoiłem moją duszę.
Modlitwa Boże, dzięki Twojemu niewymownemu darowi błogosławiony Jan Angelik nieustannie zgłębiał i nauczał tajemnic Twojego Słowa, * spraw, za jego wstawiennictwem, abyśmy, poznawszy Ciebie przez wiarę, zostali doprowadzeni do kontemplacji Twojego wspaniałego oblicza. Przez naszego Pana.