Przyszedłszy do was, bracia, nie przybyłem, aby błyszcząc słowem i mądrością głosić wam świadectwo Boże. Postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. I stanąłem przed wami w słabości i w bojaźni, z wielkim drżeniem. A mowa moja i moje głoszenie nauki nie miały nic z uwodzących przekonywaniem słów mądrości, lecz były ukazywaniem ducha i mocy, aby wiara wasza opierała się nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej.

A jednak głosimy mądrość między doskonałymi, ale nie mądrość tego świata ani władców tego świata, zresztą przemijających. Lecz głosimy tajemnicę mądrości Bożej, mądrość ukrytą, tę, którą Bóg przed wiekami przeznaczył ku chwale naszej, tę, której nie pojął żaden z władców tego świata; gdyby ją bowiem pojęli, nie ukrzyżowaliby Pana chwały; lecz właśnie głosimy, jak zostało napisane, to, czego "ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują".

Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego. Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku? Podobnie i tego, co Boskie, nie zna nikt, tylko Duch Boży. Otóż myśmy nie otrzymali ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, dla poznania darów Bożych. A głosimy to nie uczonymi słowami ludzkiej mądrości, lecz pouczeni przez Ducha, przedkładając duchowe sprawy tym, którzy są z Ducha. Człowiek zmysłowy bowiem nie pojmuje tego, co jest z Bożego Ducha. Głupstwem mu się to wydaje i nie może tego poznać, bo tylko duchem można to rozsądzić. Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony. Któż więc poznał zamysł Pana tak, by Go mógł pouczać? My właśnie znamy zamysł Chrystusowy.

Jeszcze za swego życia błogosławiony Dominik jaśniał mocą nadprzyrodzoną i wsławił się licznymi cudami. Doniesiono nam o wielkiej ich liczbie, nie spisywano tego jednak z tej racji, że opowiadały o nich rozmaite osoby, a stąd relacja z tych faktów byłaby niejednoznaczna i wprawiłaby w niepewność tych, którzy zechcą ją czytać. Było zresztą coś wspanialszego i piękniejszego od cudów, a mianowicie doskonałość moralna, jaka w nim panowała oraz unoszące go porywy nadprzyrodzonego zapału. Była w nim zawsze stała równość usposobienia, chyba, że jakaś ludzka niedola wzruszyła go pobudzając do współczucia i miłości. A ponieważ radość serca radosnym czyni także oblicze, pogodna równowaga jego wnętrza wyrażała się na zewnątrz przez objawy dobroci i wesołość twarzy. Zachowywał tak wielką stanowczość w sprawach, których wykonanie osądził wobec Boga za słuszne, że nigdy - lub prawie nigdy - nie zgadzał się na zmianę decyzji podjętej po dojrzałym namyśle. Świadectwo czystego sumienia stale rozjaśniało wielką radością jego oblicze i "nie dawało zniknąć pogodzie jego twarzy".

Właśnie ze względu na tę radość bardzo łatwo zdobywał on miłość ludzką i bez trudności, od pierwszego wejrzenia wkradał się do wszystkich serc. Gdziekolwiek się obracał: w drodze ze swymi towarzyszami, na postoju z gospodarzem i resztą domowników, pośród możnych książąt i dostojników Kościoła, zawsze umiał znaleźć słowa budujące i opowiedzieć przykłady zdolne podnieść dusze słuchaczy do miłości Chrystusa i pogardy tego świata. Zawsze, w słowach i czynach okazywał się człowiekiem Ewangelii. W ciągu dnia nikt bardziej od niego nie włączał się w towarzystwo braci czy innych towarzyszy podróży, nikt nie był od niego weselszy. Ale w godzinach nocy nie było odeń gorliwszego w czuwaniu, modlitwie i błaganiu Boga na wszelkie sposoby. Dzień oddawał bliźniemu, noc Bogu. Jak jest powiedziane w psalmie 41: "Pan udzieli mi swej łaski we dnie, a w nocy będę Mu śpiewał, będę sławił Boga mego życia". Płakał bardzo często i obficie: "łzy były mu chlebem we dnie i w nocy". W dzień - głównie wtedy, gdy odprawiał Mszę świętą, co czynił bardzo często, a nawet codziennie, w nocy zaś - podczas swoich niestrudzonych czuwań.

Miał zwyczaj bardzo często spędzać noc w kościele tak, że mało kiedy wyznaczano mu jakieś łóżko do spania. Modlił się więc w nocy przez cały czas, jaki tylko mógł wyrwać słabości swego ciała. Gdy opanowywało go zmęczenie i myśl się mroczyła, zwyciężony koniecznością snu opierał głowę na stopniu ołtarza czy gdzie indziej, lecz zawsze tak jak patriarcha Jakub na kamieniu, i przez chwilę spoczywał. Ale wnet znowu się budził odzyskując ochoczość ducha i żarliwość modlitwy.

Wszystkich ludzi ogarniał ramionami swej miłości, a ponieważ On kochał wszystkich, dlatego też i sam był przez wszystkich kochany. Wziął sobie za osobistą zasadę, by weselić się z ludźmi wesołymi, a płakać z tymi, którzy płaczą; promieniując serdecznością, zajmując się bliźnim z oddaniem bez reszty i współczując tym, którzy doznają jakiejś niedoli. Inna jeszcze cecha czyniła go drogim dla wszystkich: oto wielka prostota postępowania. Nigdy nie dało się zauważyć w jego słowach i czynach najmniejszego nawet śladu udawania czy nieszczerości.

Był prawdziwym miłośnikiem ubóstwa. Odzież nosił grubą, w pokarmach i napoju okazywał skrajną wstrzemięźliwość. Unikał wszystkiego, co mogłoby choć trochę dogadzać smakowi i zadowalał się najchętniej jedną skromną potrawą. Całkowicie panował nad swoim ciałem. Wina używał rozcieńczając je wodą tak, aby i ciału dać to, czego potrzebuje i nie narażać na zmącenie jasności umysłu.

Któż byłby w stanie naśladować cnotę tego człowieka? Możemy go jednak podziwiać i jego przykładem mierzyć małoduszność naszych czasów. Czynić to, co on czynił przekracza siły czysto ludzkie, jest dziełem jedynej w swoim rodzaju łaski: chyba, że dobroć Boża w swym miłosierdziu raczy i dzisiaj komuś udzielić podobnych szczytów cnoty. Ale czy jesteśmy do tego przygotowani? Idźmy, bracia moi, stosownie do naszych możliwości śladami naszego Ojca, a jednocześnie składajmy dzięki Odkupicielowi, że dał swoim sługom na drodze, po której idą, tak wielkiego przewodnika, rodząc nas przez niego na nowo w świetle jego świętego życia.

Módlmy się do Ojca Miłosierdzia, byśmy za przewodem Jego Ducha, który "prowadzi synów Bożych", też mogli dojść do celu, jaki Ojciec nasz nam wyznaczył, do tego kresu nie kończącego się szczęścia i szczęśliwości wiecznej, dokąd on sam wszedł szczęśliwie i na wieki. Amen.

Pierwszy sposób polegał na tym, że korzył się przed ołtarzem jak przed Chrystusem samym, rzeczywiście obecnym, a nie tylko jak przed Jego znakiem. Postępował zgodnie z wołaniem Judyty: "Podoba Ci się zawsze modlitwa pokornych i uniżonych". "Pokorą osiągnęła kobieta kananejska, czego pragnęła, i syn marnotrawny, ale "ja nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój", zatem, Panie, nieustannie się przed Tobą korzę."

Święty Dominik pochylał więc swoją głowę w pokorze, patrząc na Chrystusa, i rozważając swoją małość i Jego wielkość, cały się składał we czci dla Niego. Nauczał też braci, aby tak postępowali, kiedy przechodzą przed wizerunkiem Ukrzyżowanego, żeby Chrystus, który dla nas uniżył się najbardziej, oglądał nas uniżonych wobec Jego majestatu. Polecał także braciom, by pochylali głowę na imię Trójcy, gdy będą uroczyście wypowiadali słowa: "Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu".

Po tym święty Dominik przed ołtarzem lub w kapitularzu, zwróciwszy twarz do krucyfiksu, z największą uwagą wciąż się weń wpatrywał, przyklękając wciąż i wciąż bez końca. Niejednokrotnie od zakończenia komplety do północy to powstawał, to zginał kolana, jak Apostoł Jakub, jak ewangeliczny trędowaty, który błagał na klęczkach - "Panie, jeżeli chcesz, możesz mnie oczyścić", i jak Szczepan wołał padłszy na kolana - "Panie, nie policz im tego grzechu".

Była w świętym Dominiku wielka ufność w miłosierdzie Boże dla siebie i dla licznych grzeszników, w miłosierdzie potrzebne dla zachowania braci nowicjuszy, których przygotowywał, aby rozesłać na kaznodziejstwo dusz. Czasem nie mógł się powstrzymać i słyszeli go bracia, jak wznosił głos do krzyku, prosząc: "Do Ciebie wołam, Panie, Boże mój, nie bądź głuchy na mój głos, gdyż jeśli milczeć będziesz, podobny się stanę schodzącym do grobu. Wysłuchaj Panie, głosu prośby mojej, gdy modlę się do Ciebie" i inne podobne słowa wypowiadał.

Niekiedy zaś mówił w głębi serca, i ten wewnętrzny głos nie był słyszalny. Spoczywał na klęczkach w duchowym olśnieniu niekiedy bardzo długo. Wtedy patrzącym nań zdawało się, że wzrok jego duszy dociera do nieba. Jaśniał radością, a za chwilę ocierał płynące łzy. Był wtedy samym oczekiwaniem jak spragniony, gdy dotrze do źródła, jak pielgrzym, który wreszcie znajdzie się u granic ojczyzny.

Wzmacniał się i nabierał siły, poruszał się spokojnie i zręcznie, gdy powstawał i gdy klękał. Ten zwyczaj zginania kolan zachowywał też w podróży, zarówno w gospodach, po trudach wędrówki, jak i w drodze. Powracał do tego zginania kolan, jak do jakiegoś właściwego sobie zajęcia i obowiązku. I tak bardziej przykładem niż nawoływaniem nauczał braci tego zwyczaju.

"Oto kapłan wielki, który w swoim życiu wsparł dom Pański, a za dni swoich wzmocnił świątynię". Jest nim, bracia, święty Dominik, którego święto dziś obchodzimy, a który wraz ze świętym Franciszkiem odnowił upadający Kościół.

"Oto kapłan wielki", powiada Pismo. Bracia, rozważcie słowa i zwróćcie uwagę na tajemnice. Wielu jest kapłanów, a przecież jest ich mało. A przy tym nie wszyscy dobrzy kapłani są wielcy. Kapłan powinien bowiem oświecać lud, bo jego powinnością jest przepowiadanie. Jakiż to kapłan, który nie potrafi oświecać? Ale jak ma to czynić ten, kto sam nie został oświecony, albo ten, kto jest zły?

Dominik był święty i oświecony przez naukę. Ale powie ktoś: Uczę się po to, by przepowiadać w sposób święty. Dzisiaj wszyscy nasi kapłani, wiedząc, jak zaszczytna jest posługa kaznodziejska, chcą głosić, więc studiują zbiory kazań i inne księgi, twierdząc, że dzięki temu budują lud cały. Ale co dalej powiada Pismo? "Który wsparł dom Pański w swoim życiu", to znaczy za życia swego. A przecież grzeszne życie to nie życie, tylko śmierć. Powiedz więc: w twoim świętym życiu, to jest przez życie i dobry przykład.

Proście, proście więc Pana, aby posłał dobrych i świętych kapłanów, ażeby wsparli Jego dom, czyli Kościół, chroniąc go przed zagrażającym upadkiem.

"A za dni swoich wzmocnił świątynię. Świątyni bowiem wysokość przez niego jest ugruntowana". Wysokość świątyni to stan doskonały tych spośród duchowieństwa, którzy są zakonnikami. Biskup przeto powinien być doskonały, jako że znajduje się w stanie doskonałym. Zakonnicy zaś są w stanie doskonałości, gdyż składając śluby zobowiązują się do tego, co prowadzi do doskonałości życia. Wśród zakonników jesteśmy i my, z Zakonu Kaznodziejskiego. Rozważcie, jak doskonali powinni być kaznodzieje, skoro mówi się: "wysokie ściany świątyni". Bracia, czyż nie jest tak, że przedstawiciel jakiegokolwiek kunsztu rozważając miano swej sztuki, wstydzi się, kiedy nie jest godny tego miana? Tak na przykład jest z bojaźliwym żołnierzem, kiedy uchodzi z placu boju. I wy rozważcie więc wasze imię.

"Dostąpił chwały w obcowaniu z ludźmi". Powiada się bowiem o świętym Dominiku, że jego sposób bycia był zawsze radosny i miły, przeto był przez wszystkich ogromnie kochany. Wedle jego zamysłu klasztory powstawały w miastach, aby przebywając z ludźmi można było im pomagać. Dlatego dzień spędzał wśród bliźnich, noc zaś poświęcał Bogu: głosił miłość, która rozszerza serce i czyni wszystko łatwym. "Twoje przykazanie sięga daleko; pobiegłem drogą Twych przykazań, gdy rozszerzyłeś me serce". Gdy zaś spytał go ktoś, skąd czerpie tak piękne słowa, odrzekł: "Z księgi miłości".

A wy, bracia, chciejcie poznawać Pisma i głosić słowo Boże: miejcie miłość, a ona was pouczy. Miejcie miłość i rozumiejcie miłość. A ponieważ święty Dominik cały był oddany miłości bliźniego chcąc swymi modlitwami, kaznodziejstwem i przykładem przywrócić go do życia, i w tej intencji złożył siebie Bogu w ofierze wydając słodką woń, dlatego Pismo mówi dalej: "i kadzidło gorejące w ogniu". Mowa tu o Duchu Świętym, o miłości bliźniego i o cierpieniach, które wzniosły się do Boga niczym najsłodszy zapach. A na koniec stał się cały miłością i mądrością, cały zdobny w cnoty.

Dominik odznaczał się tak wielką prawością obyczajów i tak niezwykłą żarliwością o sprawy Boże, że bez trudu można w nim było rozpoznać wybrane naczynie świętości i łaski. Wyróżniała go też niezachwiana równowaga ducha z, wyjątkiem chwil, kiedy ogarniało go współczucie i miłosierdzie. Ponieważ zaś radosne serce wyraża się w pogodzie oblicza, dlatego pełna pokoju wewnętrzna postawa objawiała się na zewnątrz w serdeczności i wesołości spojrzenia.

Wszędzie okazywał się człowiekiem ewangelicznym w słowie i czynie. Za dnia nikt nie był bardziej przyjazny i miły względem towarzyszy i braci; w nocy nikt bardziej oddany czuwaniom i modlitwie. Oszczędny w słowach, rozmawiał albo z Bogiem na modlitwie, albo o Bogu, i polecał braciom czynić to samo.

Często i gorąco prosił Boga, aby dał mu miłość zdolną wyjednywać i przekazywać ludziom zbawienie. Uważał bowiem, że wtedy będzie naprawdę należał do Chrystusa, gdy całkowicie poświęci się zdobywaniu dusz, podobnie jak Zbawca wszystkich, Jezus Chrystus, cały się ofiarował dla naszego zbawienia. W tym celu zgodnie z zamiarem Bożej Opatrzności założył Zakon Braci Kaznodziejów.

Ustnie i pisemnie często zachęcał braci wymienionego Zakonu, aby stale pogłębiali znajomość Starego i Nowego Testamentu. Nosił zawsze ze sobą Ewangelię Mateusza i listy Pawła. Czytał je tak często, że znał je prawie na pamięć.

Dwa albo trzy razy wyznaczany był na stolicę biskupią. Za każdym razem odmawiał, przedkładając ponad biskupstwo życie w ubóstwie z braćmi. Aż do śmierci zachował nietkniętą chwałę dziewictwa. Za wiarę w Chrystusa pragnął doznawać chłosty, ćwiartowania i śmierci. Ojciec święty Grzegorz X powiedział o nim: "Znałem go jako człowieka, który wiernie wypełniał wskazania Apostołów, i nie wątpię, że wraz z nimi dzieli chwałę niebios".

Szesnastego sierpnia 1233 roku brat Paweł z Wenecji, kapłan Zakonu Kaznodziejów, zeznał pod przysięgą, co następuje: Przeszło czternaście lat temu wstąpił do Zakonu Kaznodziejów w Bolonii i złożył profesję w ręce mistrza Reginalda. Habit otrzymał w tę niedzielę, gdy się śpiewa ewangelię o niewieście kananejskiej.

Mistrz Dominik przybył do tego miasta w lecie roku następnego. Od chwili, gdy przybył do Bolonii, świadek wszedł z nim w bardzo zażyłe stosunki. Żył długo w jego towarzystwie w konwencie bolońskim i w ciągu prawie dwóch lat przemierzył razem z nim Marchię Trewirską, dzieląc z nim posiłki, pijąc, zatrzymując się w drodze, wędrując, odmawiając razem oficjum dzienne i nocne. Nie przypomina sobie, by mistrz Dominik wypowiedział kiedykolwiek słowo próżne, czy też pochlebstwo, złorzeczenie lub złośliwość. Przeciwnie, gdy podróżowali razem, widział jak się modli, naucza, zatapia w rozważaniu i kontemplacji Boga. Skąd świadek o tym wie? Ponieważ mistrz Dominik mówił do niego oraz do innych towarzyszy: "Idźmy naprzód i myślmy o naszym Zbawicielu". Słyszał także jak wzdycha i jęczy. Gdziekolwiek się znalazł, zawsze mówił z Bogiem lub o Bogu i zachęcał Braci, aby czynili tak samo, a nawet kazał zapisać ten punkt w regule Braci Kaznodziejów, to znaczy w ich konstytucjach. Świadek nie widział nigdy, aby mistrz Dominik okazywał gniew czy wzburzenie, ani wskutek zmęczenia podróżą, ani w porywie jakiegoś uczucia, ani w żadnej innej okoliczności; widział go zawsze radosnym w utrapieniach i cierpliwym w przeciwnościach.

Mistrz Dominik swą rozkosz znajdował w praktykowaniu ubóstwa i często brał je za przedmiot swych nauk do braci. Podczas jego pobytu w Bolonii niektórzy mieszkańcy tego miasta chcieli wyposażyć jego Zakon w jakieś dochody. Nie tylko sam się na to nie zgodził, ale jeszcze zakazał Braciom przyjmować czegokolwiek i umieścił w konstytucjach, że Zakon nie ma posiadać niczego. Habit nosił bardzo nędzny. Gdy tylko wyszedł z ulic miasta, zaraz zdejmował obuwie i wędrował boso, świadek widział to bardzo często w czasie swoich z nim podróży. Widział także, jak niekiedy chodził od drzwi do drzwi za jałmużną niczym żebrak. Pewnego dnia, we wsi Dugliolo, gdzie chodził po kweście, jakiś człowiek dał mu cały bochenek chleba. Ojciec przyjął go na kolanach z wielką pokorą i pobożnością. Świadek słyszał często jak wyrażał braciom swą wolę, by żyli z jałmużny. Chociaż świadek, jak twierdzi, żył razem z błogosławionym w konwencie świętego Mikołaja, nie przypomina sobie, aby miał on jakieś określone miejsce do spania w nocy, czasem spał na ziemi, czasem na jakiejś desce czy macie. Bardzo często spędzał noc w kościele na modlitwie. Modląc się bardzo płakał. Świadek wie o tym, bo wiele razy to widział. Często zdarzało mu się wywoływać błogosławionego z modlitwy i widział wówczas twarz jego zalaną łzami.

Żarliwie pragnął zbawienia wszystkich dusz, tak wiernych jak i niewiernych. Często mawiał do świadka: "Gdy już urządzimy i umocnimy nasz Zakon, pójdziemy do Kumanów, nauczymy ich wiary Chrystusowej i pozyskamy dla Pana".

Sam będąc dokładnym i surowym obserwantem reguły, do tego samego zachęcał Braci. Karał surowo tych, którzy popełniali wykroczenia, lecz z naganą łączył tyle cierpliwości i dobrych słów, że nikt nie wpadał w smutek czy rozdrażnienie. Jeśli chodzi o posiłki i oficjum - stosował się do wszystkich, i pomimo licznych swych nocnych czuwań zawsze był razem z braćmi na jutrzni. Chodził z jednej strony chóru na drugą i słowami oraz przykładem zachęcał Braci, by śpiewali ładnie i starannie oraz by pobożnie odmawiali psalmy. Sam tak bywał zatopiony w modlitwie, że żaden hałas czy zamieszanie nie mogły go z niej wytrącić.

Był najlepszym pocieszycielem braci i wszystkich, którzy byli w jakimś nieszczęściu lub borykali się z pokusami, świadek wie o tym z własnego i innych doświadczenia. Dodaje jeszcze, że brat Dominik był cierpliwy i miłosierny, trzeźwy, pobożny, pokorny, życzliwy i czysty. Słyszał go mówiącego o tym i sam jest przekonany, że błogosławiony zachował dziewictwo. Mistrz Dominik do tego stopnia celował we wszystkich cnotach, że nikt ze współcześnie żyjących - jak uważa świadek - nie był od niego lepszy, a nawet równy.

W tym czasie błogosławiony Ojciec Dominik na rozkaz papieża Honoriusza miał zgromadzić razem mniszki rozproszone po różnych klasztorach Rzymu i utworzyć z nich jedno zgromadzenie przy kościele św. Sykstusa, zamieszkałym podówczas przez Braci. Między innymi był tam klasztor Najświętszej Maryi Panny in Tempulo, który posiadał obraz Błogosławionej Dziewicy, czczony dzisiaj w kościele św. Sykstusa. Tamtejsza opatka wraz z siostrą Cecylią oraz wszystkie inne mniszki prócz jednej, złożyły na ręce Błogosławionego Dominika przyrzeczenie, że przyjmą klauzurę, jeżeli tylko obraz Błogosławionej Dziewicy zechce pozostać z nimi u św. Sykstusa. Lecz jeżeli obraz powróci do swego kościoła In Tempulo, jak to się już kiedyś zdarzyło, będą tym samym zwolnione ze swego ślubowania.

Błogosławiony Dominik chętnie przystał na ten warunek. Otrzymawszy od nich słowo powiedział, że nie życzy sobie, aby wychodziły już z klauzury czy to dla odwiedzenia rodziców, czy dla jakiejś innej przyczyny. Gdy jednak krewni mniszek dowiedzieli się o tym, przybyli tłumnie i zaczęli gwałtownie wyrzucać opatce i innym siostrom, że chcą widocznie doprowadzić do ruiny tak szlachetny klasztor, skoro oddały się same w ręce tego nieznanego włóczęgi. Skutek był taki, że wiele sióstr pożałowało złożonego ślubu.

Uprzedzony przez Ducha Świętego błogosławiony Dominik przybył do nich pewnego ranka, a po Mszy świętej i kazaniu oświadczył: "Moje córki, wiem, że już żałujecie i chcecie się wycofać z drogi Bożej. Żądam więc, aby te wszystkie, które z własnej woli pragną przyjąć klauzurę, odnowiły swe przyrzeczenie w moje ręce". Wówczas nawet te, które pozwoliły się unieść żalowi, opamiętały się dzięki jego zasługom i opatka wraz ze wszystkimi swymi córkami odnowiła obietnicę w jego ręce. Gdy się już zobowiązały - pod tym samym, co uprzednio, warunkiem - wówczas Błogosławiony Dominik zabrał wszystkie klucze klasztoru i objął nad nim pełną władzę. Ustanowił braci, aby strzegli go we dnie i w nocy, i zamkniętym w klasztorze siostrom dostarczali pożywienia oraz tego, co niezbędne. Nie wolno im było odtąd rozmawiać samym z krewnymi czy innymi osobami. Gdy Ojciec Święty darował braciom kościół św. Sabiny, dokąd się przenieśli zabierając swoje meble, książki i inne przedmioty, Błogosławiony Dominik zażądał, aby opatka wraz z siostrami osiedliły się przy kościele św. Sykstusa. Do swego nowego pomieszczenia weszły one w Pierwszą Niedzielę Wielkiego Postu, i siostra Cecylia, która miała podówczas około siedemnastu lat, jako pierwsza ze wszystkich została obleczona w habit rękami Błogosławionego Dominika, na progu furty klasztoru. Potem uczyniła w jego ręce profesję, już po raz trzeci, po niej zaś opatka i wszystkie mniszki klasztoru, jak również inne zakonnice i osoby świeckie tak, że liczba ich dosięgła czterdziestu czterech.

Jeśli zaś chodzi o obraz Błogosławionej Dziewicy, to został on przeniesiony następnej nocy, bano się bowiem mieszkańców Rzymu, którzy tych przenosin nie chcieli, ponieważ łatwiej mogli go nawiedzać w poprzednim kościele. Do kościoła św. Sykstusa niósł go na swych ramionach błogosławiony Dominik: towarzyszyło mu dwóch kardynałów, Mikołaj i Stefan, któremu był wskrzesił siostrzeńca, a także niemały tłum: wszyscy boso, w eskorcie niosących zapalone pochodnie. Siostry czekały modląc się, również boso. Obraz z wielką czcią został umieszczony w ich kościele i pozostaje tam do dnia dzisiejszego pod strażą tych samych sióstr, na chwałę Pana naszego Jezusa Chrystusa, któremu cześć i chwała na wieki wieków. Amen.

Było stałym zwyczajem tego czcigodnego Ojca, że cały dzień wykorzystywał na pozyskiwanie dusz, bądź to wytrwale nauczając, bądź słuchając spowiedzi, bądź też pełniąc inne uczynki miłosierdzia. Wieczorem zaś przychodził do sióstr i w obecności braci wygłaszał do nich konferencję lub kazanie, i uczył je, czym jest Zakon, nie miały bowiem żadnego innego mistrza, który by je wprowadził w życie Zakonu.

Otóż pewnego wieczoru przyszedł jeszcze później niż zazwyczaj, toteż siostry sądząc, że już nie przyjdzie, zakończyły modlitwę i poszły spać. A tu nagle bracia zaczęli dzwonić małym dzwonkiem, który służył jako znak zwołujący siostry, gdy błogosławiony Ojciec do nich przychodził. Słysząc to wezwanie wszystkie siostry spiesznie pobiegły do kościoła; gdy otworzono kratę, on już siedział wraz z braćmi i czekał na nie. "Moje córki - powiedział do nich - wracam z połowu, a Pan obdarzył mnie grubą rybą!" Mówił zaś w ten sposób o bracie Gaudionie, jedynym synu pewnego możnego obywatela rzymskiego, którego właśnie był przyjął do Zakonu. Następnie powiedział im długą konferencję i wydawał się być pełen pociechy.

Po tej rozmowie powiedział: "Dobrze byłoby, moje córki, trochę się czymś orzeźwić". I przywoławszy brata Rogera, szafarza, polecił mu przynieść wina oraz czaszę. Gdy brat przyniósł to, co mu polecono, brat Dominik kazał mu napełnić czaszę aż po brzegi. Potem ją pobłogosławił, sam wypił z niej pierwszy, a potem wszyscy bracia, którzy byli tam obecni. A było ich dwudziestu pięciu, tak kapłanów jak i laików; wszyscy pili do woli, lecz kielich bynajmniej się nie opróżnił i pozostawał wciąż równie pełny. Gdy już wszyscy bracia się napili, rzekł błogosławiony Dominik: "Chcę, aby napiły się także wszystkie moje córki". I przywołując siostrę Nubię powiedział do niej: "Idź do koła, weź to naczynie i daj pić wszystkim siostrom." Poszła więc z drugą jeszcze siostrą i przyniosła czaszę pełną po brzegi. A chociaż tak pełne było naczynie, ani jedna kropla się nie wylała. Wszystkie więc siostry napiły się: pierwsza przeorysza, potem inne, ile chciały. A błogosławiony Ojciec powtarzał im co chwila: "Pijcie ile wam się podoba, moje córki". Sióstr zaś było podówczas sto cztery i wszystkie piły, ile chciały, ale naczynie się nie opróżniało, co więcej, pozostawało tak napełnione, jak gdyby ciągle dolewano doń wina. Potem polecił oddać z powrotem czaszę przez koło, a była tak samo pełna jak wówczas, gdy ją podano. Do dzisiaj nie wiadomo, w jaki sposób to się zdarzyło.

Mnie, najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa i wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu.