III Zakon Św. Dominika od Pokuty zwany obecnie Zakonem Dominikanów Świeckich jest stowarzyszeniem wiernych żyjących wśród świata, którzy stawszy się uczestnikami zakonnego i apostolskiego życia Zakonu Braci Kaznodziejów dążą pod przewodnictwem tego Zakonu do chrześcijańskiej doskonałości według własnej Reguły, zatwierdzonej przez Stolicę Apostolską.
        Zakon ten tworzy rzeczywiście i kanonicznie jedną całość z wielką Rodziną Dominikańską, której jest nierozdzielną częścią i istotnym składnikiem.
Do Zakonu Dominikanów Świeckich należą jak kobiety, tak i mężczyźni. Życie dominikanów świeckich przebiega wśród świata. Żyją oni w swoich rodzinach i zależnie od stanu są małżonkami, ojcami i matkami rodzin lub samotnymi. Niektórzy z nich składają dodatkowo ślub celibatu. Zgodnie ze swoimi zdolnościami i zainteresowaniami kształcą się i pracują we wszystkich zawodach. Żyjąc w świecie narażeni są na wiele trudności, które należy przezwyciężyć. Pokusy świata i jego zasadzki czyhają na nich zewsząd, nieraz i we własnej rodzinie. Ich zadaniem jest jednak być wiernym swojemu powołaniu i ukazywać ludziom, że żyjąc w świecie można służyć Bogu i być dobrym chrześcijaninem nie tylko w przekonaniach, ale i czynem. Wielokrotnie docierają oni tam, gdzie kapłan dotrzeć nie może.
        III zakon świętego Dominika, tak jak cały zakon dominikański otacza szczególną czcią Matkę Bożą, która jest jego główną Opiekunką i Patronką.
Podstawową dewizą Zakonu Dominikańskiego jest Veritas (prawda) i zawołanie Contemplari et contemplata aliis tradere, co można przetłumaczyć: kontemplować i owoce kontemplacji przekazywać innym. Należy to rozumieć jako miłosne przylgnięcie do Prawdy, jako szczególne umiłowanie prawd wiary i przekazywanie innym. Zakłada to głębokie życie modlitewne. Podstawą jest kontemplacja Doktryny Kościoła.
        Kontemplacja i przekazywanie prawd wiary jest cechą charakterystyczną charyzmatu całego zakonu Dominikańskiego. Specyficznym jednak charyzmatem i podstawowym powołaniem świeckich dominikanów jest POKUTA. Członkowie Zakonu podejmują akty dobrowolnej pokuty jako zadośćuczynienie za grzechy własne i grzechy świata. Te akty mają różny charakter (modlitwy pokutne, uczestnictwa w nabożeństwach, pielgrzymkach, wyrzeczenia itd.) i są wybierane dobrowolnie i roztropnie w zależności od kondycji osoby i warunków jej życia.