Św. Albert, zwany Wielkim dla wielkiej wiedzy, pochodził z rodu rycerskiego von Bollstadt z Laubingu w Szwabii, z zacnej i bogatej rodziny Urodził się w 1206 roku. Od dzieciństwa żywił gorące nabożeństwo do NMP i co dzień modlił się do Niej. Oddany do szkół w Padwie niewiele z nich korzystał z powodu małych zdolności i większość czasu poświęcał na modlitwę w kościele dominikańskim. Otrzymawszy na modlitwie wezwanie od Najświętszej Panienki wstąpił do tegoż Zakonu. Po wstąpieniu pragnął jednak opuścić z powodu niezdolności do nauki. Miał sen, że ucieka przez mur i że zatrzymują Go Najświętsza Maryja Panna i święte męczenniczki Katarzyna, Cecylia i Łucja. Otrzymał wówczas we śnie od Matka Najświętszej obietnicę, że otrzyma zdolności do filozofii, jeśli będzie pilnował modlitwy i nauki. Kiedy indziej Najświętsza Panna ukazawszy Mu się w światłości zachęciła Go do pilnowania mądrości i cnót oraz przepowiedziała Mu wielkość ku oświeceniu Kościoła świętego, a także, że przed śmiercią podczas publicznego wykładu straci wszelką pamięć. Istotnie wkrótce tak postąpił w nauce, ze wszechstronnością i wysokością wiedzy zadziwił cały świat. Wykładał w Hildesheimie, w Kolonii, we Fryburgu, w Strassburgu, w Ratyzbonie i w Paryżu. Pisał liczne dzieła naukowe z zakresu filozofii i teologii. W Paryżu z powodu wielkiego tłumu słuchaczy zmuszony był wykładać na ulicy, która dotychczas nosi Jego imię. W 1256 roku został prowincjałem prowincji niemieckiej. Wezwany przez papieża Urbana IV do Rzymu w publicznej dyspucie pokonał Wilhelma a Sancto Amore, uczonego paryskiego, który twierdził, że członkowie zakonów żebraczych nie mają prawa wykładać na uniwersytetach i przyjmować jałmużny oraz że jedynym celem zakonników jest modlitwa, a źródłem utrzymania - praca ręczna. W 1260 roku został biskupem Ratyzbony. Na tym urzędzie był wzorem skromności. Po dwóch latach zrezygnował z rządów diecezją i resztę pracowitego życia spędził w Kolonii, wzywany często do godzenia powaśnionych miast, książąt i stronnictw. Uczestniczył w II Soborze Liońskim. Wielką Jego zasługą jest wprowadzenie Arystotelesa do filozofii Zachodu. Nie było gałęzi wiedzy, której by nie zgłębiał. Pozostawił po sobie bogatą spuściznę naukową z dziedziny logiki, metafizyki, matematyki, etyki, nauk przyrodniczych, obok dzieł ściśle teologicznych. Stąd zwany jest Doktorem Powszechnym (Doctor universalis). Jako mistrz św. Tomasza z Akwinu płakał z radości, że w Kościele wschodzi gwiazda tak piękna. Uczeń ten przewyższył Go metodą, głębią i syntezą, a On górował nad uczniem wszechstronnością wiedzy. Był to człowiek niespożytej energii, która objawiała się w śpiewaniu pieśni własnego układu do Najświętszej Maryi Panny podczas samotnych chwil wytchnienia. Wiek i zanik pamięci zmusiły Go do opuszczenia katedry. Zmarł w 1280 r. Pius XI kanonizował Go i ogłosił Doktorem Kościoła w 1931 r. Jest Patronem uczonych. Jego relikwie znajdują się w kościele św. Andrzeja w Kolonii.