Święta Małgorzata Węgierska
Święta Małgorzata była córką królewskiego rodu Arpadów na Węgrzech, mocno
skoligaconego z Piastami. Do jej przodków i krewnych należeli święty Stefan I,
święty Emeryk, święty Władysław, święta Elżbieta, święta Jadwiga, święty Ludwik biskup
Tuluzy, błogosławiona Salomea, błogosławiona Joanna Portugalska. Rodzonymi jej siostrami były
błogosławiona Kunegunda, błogosławiona Jolanta i błogosławiona Konstancja. Rodzice jej, król Bela IV i
Maria Laskaris, ofiarowali ją Bogu jeszcze przed
jej narodzeniem w intencji ocalenia Węgier od zalewu tatarskiego. Urodzona w
1242 roku przyjęła habit Zakonu Kaznodziejskiego jako pięcioletnie dziecko,
w klasztorze w Veszprem. Przeniesiona w 1252 roku do nowo wybudowanego przez
króla klasztoru na Wyspie Zajęczej na Dunaju odrzuciła propozycję małżeństwa
z Bolesławem Pobożnym, księciem polskim i złożyła śluby zakonne na ręce błogosławionego
Humberta de Romanis. Mimo dyspensy z Rzymu jeszcze dwukrotnie odrzucała
propozycje małżeńskie. Zadziwiała pokorą i ubóstwem oraz miłością dla sióstr
chorych. Oprócz brewiarza odmawiała wielką ilość modlitw ustnych. Oddawała
się ostrej pokucie w intencji Kościoła Świętego. Zmarła młodo w 1270 r. Za życia i
po śmierci zdziałała wiele cudów. Kult jej zatwierdzony został w 1804r. Pius
XII kanonizował ją w 1943 r.